Wierni przyjaciele, dobre książki i uśpione sumienie - oto ideał życia Mark Twain
wtorek, 18 sierpnia 2009
"Pożegnanie z Afryką" Karen Blixen

Od zawsze chciałam mieć "chatę za wsią", w której zapominałabym o wszystkich troskach i stresach. Mogłabym tam odciąć się od cywilizacji, leżeć w trawie czytając książki i gotować obiady z warzyw zerwanych prosto z ogródka. Tak właśnie wyobrazam sobie Raj, to miejsce gdzie nigdzie nie trzeba się spieszyć a dzień wypełniony jest ciężką, ale i satysfakcjonującą pracą. O takiej chacie "za wsią" pisze Karen Blixen zaczynając swoja powieść słowami "Miałam kiedyś farmę w Afryce u stóp gór Ngong".

"Pożegnanie z Afryką" jest książką magiczną do której wraca się z przyjemnością, tak jak i ja to uczyniłam. Moje dziewczęce zmagania z prozą Karen Blixen sprawiły, że byłam pod większym wrażeniem "Zimowych opowieści" niż tej afrykańskiej odysei. Dobrze, że swoje wrażenia postanowiłam zweryfikować po pewnym czasie, dzięki czemu spojrzałam na "Pożegnanie..." ze swieżością i chłonnością typową dla nowej intrugującej książki.

Jest to zbiór refleksji i obserwacji pisarki na temat życia w Afryce, plemion i ich zwyczajów, nawyków. Powieść w zupełności autobiograficzna w której autorka podkreśla w każdej chwili swoją fascynację afryką, zarówno przyrodą jak i ludźmi. Dom pisarki wraz z plantacją kawy jest ostoją eurpejskości, cywilizacji, to w nim spotykają sie władze swieckie i kościoła, dobra kuchnia przyciąga znajomych i przyjaciół czujacych się u podnóża gór Ngong jak u siebie w domu. To tu można przeczytać ciekawą książke, podyskutować i poplotkować o wydarzeniach na całym swiecie. To na farmie wlaścicielka stara sie wypróbować nowych metod uprawy czy pozyskiwania węgla.

Jednak jest ważniejszy aspekt zycia na plantacji, obserwowanie zachowań ludzi z plemienia Kikujusów pracujących dla baronowej Blixen. Fascynacja widoczna jest na każdej praktycznie karcie książki, mnoża sie opisy rytuałów, codziennych trosk ludzi z plemienia i ich filozofii życiowej. Co zaciekawiło mnie podejści do winy i kary, dla rodziców małego chłopca skrzywdzonego w przypadkowej strzelaninie nie jest ważne kto ponosi winę za dane wydarzenie, najważniejszym jest by szkodzie stało się zadość. Tak więc nie ważne jest kto ofiaruje im krowę, ważne by tę krowe dostali.

Podobnie rzecz się miała ze zdobyczami cywilizacji takimi jak samochód, który nie robił wrażenia na większości Kikujusów. Ze stoickim spokojem i pewną wyzszościa obserwowali jak samochodami podrózują biali i zupełnie nie odczuwali potrzeby posiadania takiego wynalazku. Pragnęli tylko zdrowych zwierząt, modlili się o deszcz i dbali o swe ziemie.

Wydaje mi się, że wiele moglibyśmy się nauczyć od Kikujusów, którzy z pokorą akceptowali wszystko, co im los przyniesie. Większe przywiązanie do ziemi, mniejszy pośpiech, więcej kontaktu z naturą a bylibyśmy zdrowsi. 

wtorek, 11 sierpnia 2009
Kikujuska

"Mieszańcy Afryki nie cierpią szybkości, tak jak my nie cierpimy hałasu. Jeżeli są do tego zmuszeni, znoszą szybkość bardzo źle. Nie przychodzą im do głowy takie pomysły, jak urozmaicenie lub zabijanie czasu, bo żyją z nim w najlepszej zgodzie. W rzeczywistości są tym szczęśliwsi, im więcej mają tego czasu. Jeżeli ktoś idzie odwiedzić znajomych i da Kikujusowi da do potrzymania konia, to z jego twarzy można wyczytać, że tamten spodziewa się, że wizyta potrwa bardzo długo. Kikujus nie stara się wtedy skrócić sobie czasu, lecz siada i czeka."

Ostatnio jestem Kikujuską.

 

Karen Blixen, Pożegnanie z Afryką, Wydawnictwo Graffiti Ltd, Kraków 1992, s. 237

12:25, ksiazkowo , cytaty
Link Dodaj komentarz »
wtorek, 04 sierpnia 2009
Książki jak trufle

Czytam "Pożegnanie z Afryką", podczas kąpieli głównie, i brakuje mi gorącego powietrza i słońca jakie towarzyszyło mi podczas weekendu. Byliśmy na krótkim wypadzie na Węgrzech, bo do ślubu trzeba oszczędzać wolne dni, a w lecie przychodzi mi to wyjątkowo ciężko. Jednak od samego czytania robi się duszno a powietrze staje się gęste - czuć atmosferę gorących, spalonych słońcem krajów. Karen Blixen staje się coraz ciekawszą osobą i coraz bardziej interesuje mnie jej biografia. Chciałabym dowiedzieć się czegoś więcej o tej niezwykle charyzmatycznej osobie, kobiecie mocnej i silnej. W książce nie ma mężczyzn w jej życiu, pojawia się tylko wierny czarny sługa. Cierpliwie przemilcza brak męża, separację, tak jakby nigdy go nie było. Po prostu oddaje się przyrodzie pod górami Ngong, wydaje mi się, że Afryka pomaga zapomnieć i przewartościować swoje życie, odnaleźć jakiś zupełnie inny punkt odniesienia do rzeczywistości. Przynajmniej pozwoliła na to Blixen. I opisy Kikujusów, ich podejścia do życia, wiary, obawy przed śmiercią i zarazem zupełnej zgody na nią, wiele można się nauczyć. 

Wczoraj zaczęłam tez podczytywać "Dolinę Issy", wszystko przez to, ze położyłam się do łóżka i okazało się, że nie mam książki pod ręką. Lenistwo wzięło górę i zamiast powędrować do pokoju po "Pożegnanie z Afryką" wzięłam pierwszą lepsza ze stosiku - i jakie moje zaskoczenie, od razu kilkadziesiąt stron opisu wioski, żurawi ogrodowych, diabłów i guseł. A wszystko podane w niezwykle smakowity sposób. Czuję, że będzie się dobrze czytało. 

Rano jak zwykle mały kąsek "Dzienników" Virginii Woolf, które dawkuję sobie jakbym jadła trufle, po troszku dodają życiu smaczek. Tak więc tyle moich czytelniczych atrakcji.


Zakładki:
Aktualnie czytam
Czasopisma
I tu zaglądam
Inni o książkach
Kontakt
Przeczytać!
Przeczytane w 2008
Przeczytane w 2009
Przeczytane w 2010
Wyzwania